عید یلدا مبارک

......باید سیاهی را که تمثیل همه زشتی ها و خود کامگی هاست زیر پای روشنی قربانی کرد و شب سیاه را به پگاه واپسین گره زد . شب نشینی یلدا  نوعی آماده سازی جسم و روان برای پایداری در توفان ها و کولاک های زمستان نیز بشمار می رود .

زن دوچرخه سوار در دوره قاجار

چارلي چاپلين:

با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه،

رختخواب خريد ولي خواب نه،

ساعت خريد ولي زمان نه،

مي توان مقام خريد ولي احترام نه،

مي توان کتاب خريد ولي دانش نه،

دارو خريد ولي سلامتي نه،

خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ،

مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه

کمک به دیگران کمک به خود ماست

در سال 1974 مجله گاید پست، گزارش مردی را نوشت که برای کوهپیمایی به کوهستان رفته بود. نگهان برف و کولاک او را غافلگیر کرد و در نتیجه راهش را گم کرد. از آنجا که برای چنین شرایطی پوشاک مناسبی همراه نداشت، می دانست که هر چه سریعتر باید پناهگاهی بیابد. در غیر اینصورت یخ می زد و می مرد. علی رغم تلاشهایش دستها و پاهایش بر اثر سرما کرخت شدند. می دانست وقت زیادی ندارد.
در همین موقع پایش به کسی خورد که یخ زده بود و در شرف مرگ بود. او می بایست تصمیم خود را می گرفت. دستکشهای خیس خود را در آورد، کنار مرد یخ زده زانو زدو دستها و پاهای او را ماساژداد. مرد یخ زده جان گرفت و تکان خورد و آنها به اتفاق هم به جستجوی کمک به دیگری، در واقع به خودشان کمک می­کردند. کرختی با ماساژ دادن دیگری از بین می رفت.
ما انسانها در واقع با کمک کردن به دیگران به خودمون کمک می کنیم. خیلی وقتها همدلی با دیگران حتی می تونه از بار دلهای خودمون کم کنه.
به محض اینکه کاری در جهت منافع کسی انجام می دهید نه تنها او به شما فکر می کند، بلکه خداوند نیز به شما فکر می کند.
دستهایی که در راه خدمتند، مقدستر از لبهایی هستند که دعا می خوانند.
هنری جیمز می گوید: سه چیز در زندگی بشری اهمیت دارد. نخست مهربانی، دوم مهربانی، سوم مهربانی.

با آن که محمود احمدی‌نژاد 3 ماه قبل «پیش‌بینی» کرده بود قیمت نفت دیگر به پایین‌تر از 100 دلار نخواهد رسید، بازار جهانی نفت راه خود را طی کرد و امروز شنبه در حضور اعضای نگران اوپک برای لحظاتی به مرز 60 دلار نزدیک شد. هر چند که دقایقی بعد در نموداری سینوسی نهایتاً چند دلاری افزایش یافت و در حوالی 65 دلار آرام گرفت.
به گزارش خبرنگار شهاب‌نیوز، با کاهش شدید قیمت نفت این سئوال جدی مطرح می‌شود که اقتصاد ایران پس از سه سال درآمد افسانه‌ای دچار چه وضعیتی خواهد شد؟
جامعه ایران متاسفانه فرصت طلایی 3 سال اخیر برای بهره‌برداری از قیمت افسانه‌ای نفت را از دست داد و درآمدهای هنگفت و بی‌سابقه کشور در چرخه تزریق نقدینگی به بازار، اعطای وام به برخی گروه‌های خاص، واردات بی‌رویه و نهایتاً تصمیمات غلط اقتصادی هرز رفت. دولت‌های هاشمی و خاتمی با نفت 10 دلاری پروژه‌های بسیاری را پی‌ریزی کردند و چرخه اقتصادی و صنعتی ویران کشور پس از جنگ تحمیلی 8 ساله را ولو کج‌دار و مریض، سامان بخشیدند. با این حال طی سه سال اخیر، درآمد افسانه‌ای نفت 100 دلاری که برای دولت‌های قبلی یک رویای دست نیافتنی بود و می‌توانست کشور را به سرعت دگرگون سازد، عمدتاً صرف واردات کالاهای مصرفی، میوه‌های خوش‌رنگ خارجی و اقلامی از این دست شد. حجم واردات ایران از 22 میلیارد و 300 میلیون دلار در سال 1381 به بیش از 48 میلیارد دلار در سال 1386 رسید. اگر روند واردات و البته درآمد نفت به شکل فعلی ادامه پیدا کند، واردات ایران در پایان سال 1387 به رکورد 60 میلیارد دلار دست خواهد یافت. گمرک ایران گزارش داده که واردات کالا در شش ماه اول سال 1387 به مرز 30 میلیارد دلار رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل حدود 9 میلیارد دلار افزایش نشان می‌دهد.
بر اساس واقعیت فوق، اغلب کارشناسان معتقدند وابستگی اقتصاد ایران به نفت طی سه سال اخیر دائماً افزایش یافته است. به اعتقاد آن‌ها؛ سوء مدیریت‌ها، تصمیمات غلط اقتصادی، پافشاری محمود احمدی‌نژاد بر برخی نظرات خود، تزریق نقدینگی، تورم سنگین، تغییرات متعدد مدیریتی و ده‌ها عامل دیگر باعث شده که نه تنها فرصت طلایی نفت 100 دلاری از کف برود، که اقتصاد ایران آسیب‌پذیری بیشتری هم در قبال نوسانات قیمت نفت پیدا کند. دولت احمدی‌نژاد البته مطلقاً چنین ارزیابی‌هایی را قبول ندارد و نه تنها افزایش وابستگی اقتصاد به درآمدهای نفتی را رد می‌کند، که بر اساس آمار خود تاکید می‌ورزد شرایط اقتصادی کشور به مراتب بهتر شده، رفاه مردم افزایش یافته، کشور به یک کارگاه بزرگ عمرانی تبدیل شده و نهایتاً هیچ گونه «سوء مدیریت» یا «تصمیمات غلطی» نیز در کار نبوده است. به رغم این اختلاف‌نظر حل نشدنی؛ اقتصاد ایران بدون توجه به تبلیغات دولت نهم یا انتقادات کارشناسان صرفاً بر اساس واقعیت‌های اقتصادی در حال حرکت است. واقعیت‌هایی که در شرایط فعلی، کاهش قیمت نفت یکی از مهم‌ترین آن‌هاست.
با تداوم روند کاهشی قیمت نفت تا پایان سال جاری، درآمد ارزی کشور حداقل 54 میلیارد دلار کاهش خواهد یافت. این کاهش درآمد نه تنها زنگ خطر را برای اقتصاد نفتی ایران به صدا در می‌آورد، که باعث کسری بودجه خواهد شد. پیش از این صندوق بین المللی پول طی گزارشی اعلام کرده بود چنانچه قیمت نفت خام ایران به کمتر از 85 دلار کاهش یابد، این کشور دچار کسری بودجه خواهد شد. نشریه میس خاورمیانه در تحلیل خود این رقم را 90 دلار ذکر کرده است. گزارش اخیر مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی نیز تاکید می‌کند که اگر قیمت نفت خام ایران به زیر ۸۰ دلار افت کند، دولت دچار کسری بودجه خواهد شد. بنابراین با توجه به افزایش وابستگی به نفت طی سه سال گذشته و رشد فزاینده نیاز به درآمدهای نفتی در کشور، قرار گرفتن قیمت نفت بین 60 تا 70 دلار یک زنگ خطر کاملاً‌ پرطنین محسوب می‌شود.
مساله دیگر صندوق ذخیره ارزی است. محمود احمدی‌نژاد با این استدلال که موجودی حساب ذخیره ارزی «محرمانه» است، از اعلام رقم دقیق موجودی آن خودداری می‌کند. با این حال نمی‌توان فراموش کرد که طی سه سال گذشته، برداشت‌های بی‌رویه از حساب ذخیره ارزی باعث شده صندوق ایران در مقایسه با سایر کشورهای تولیدکننده نفت نحیف‌تر باشد. بر اساس ارزیابی‌های نهادهای معتبر خارجی، ایران پس از ونزوئلا دومین کشوری است که بیشترین آسیب را از رهگذر کاهش قیمت نفت متحمل می‌شود. چرا که موجودی حساب ذخایر ارزی این دو کشور به دلیل برداشت‌های مکرر از توان به مراتب کمتری برای پوشش دادن به کاهش درآمدهای آن‌ها برخوردار هستند. باید به دولت و مجلس هشدار داد که در صورت برداشت‌های تازه از صندوق ذخیره ارزی (از جمله تصویب طرح ۱۵ هزار میلیارد تومانی بازپرداخت بدهی دولت به بانك‌ها) آسیب‌پذیری کشور در مقابل کاهش قیمت نفت شدیداً افزایش خواهد یافت.
از این‌ها گذشته، دولت نهم دستگاه‌های اجرایی را به بودجه‌های انبساطی عادت داده است که تغییر این روند (به دلیل کاهش درآمد نفتی) کاری طاقت‌فرسا یا در مواردی غیرممکن است. بودجه جاری سال 1387 نسبت به سال ۱۳۸۳ تقریبا نزدیك به ۳ برابر است. با این وصف، کاهش بودجه جاری سال آینده آن هم در شرایطی که دولت با مطالبات معوقه معلمان روبروست و افزایش حقوق کارکنان دولت به دلیل تورم ضروری است؛ امری تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد. علاوه بر این، دولت احمدی‌نژاد که سیاست پرداخت مستقیم یارانه و کمک‌های نقدی به توده مردم (چیزی که اقتصاد صدقه‌ای خوانده می‌شود) را دنبال می‌کند، در صورت کاهش قیمت نفت با مشکل جدی کمبود منابع مواجه خواهد شد. ضمن آن که کاهش درآمدهای نفتی مستقیماً کاهش رفاه اجتماعی، افزایش بیکاری و کاهش حقوق و درآمد افراد شاغل در بخش‌های غیردولتی را به همراه خواهد داشت.
علاوه بر این، دولت نهم با هدف مهار بخشی از تورم افسارگسیخته ناشی از پمپاژ نقدینگی به سیاست واردات کالاهای اولیه و مصرفی روی آورده است. صرفنظر از این که این سیاست چه آثار مخربی بر صنعت و کشاورزی ایران گذاشته، کاهش درآمد نفتی به معنای کاهش واردات خواهد بود که نتیجه‌ای جز بروز تمام عیار آثار پنهان تورم نخواهد داشت.
با توجه به موارد فوق این نگرانی جدی وجود دارد که سیاست‌های اقتصادی سال‌های اخیر نهایتاً موجب شود ایران به بزرگترین بازنده «افزایش» قیمت نفت! تبدیل شود. درآمد افسانه‌ای نفت در سه سال اخیر نه تنها به عنوان یک فرصت تاریخی و استثنایی مورد استفاده قرار نگرفت، که نهایتاً باعث افزایش وابستگی اقتصاد کشور به نفت، هرز منابع و افزایش آسیب پذیری کشور در مقابل نوسانات قیمت نفت شد.

مارها و قورباغه‌ها

مارها قورباغه‌ها را می خوردند و قورباغه‌ها از اين نابساماني بسيار غمگین بودند
تا اينكه قورباغه‌ها عليه مارها به لك لك‌ها شكایت كردند
لك لك‌ها چندي از مارها را خوردند و بقيه را هم تار و مار كردند و قورباغه‌ها از اين حمايت شادمان شدند
طولي نكشيد كه لك لك‌ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه‌ها
قورباغه‌ها ناگهان دچار اختلاف دیدگاه شدند
عده ای از آنها با لك لك‌ها كنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند
مارها بازگشتند ولي اينبار همپای لك لك‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها كردند
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند كه انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند
ولي تنها یك مشكل برای آنها حل نشده باقی مانده است !
اینكه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان !!؟؟


از دشمنان برند شكايت به دوستان
چون دوست دشمن است شكايت كجا بريم ؟

لباس شنای اسلامی هم درست شد

'از هر 8 ایرانی یک نفر پرونده قضایی دارد'

عباسعلی علیزاده، معاون اداری و مالی قوه‌ قضائیه ایران گفته است که به طور میانگین از هر هشت ایرانی، یک نفر در قوه‌ قضائیه پرونده دارد.

آقای علیزاده، اظهارات محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضائیه ایران را یاد آور شده که گفته با وجود جمعیت ۷۰ میلیون نفری در ایران سالیانه حدود ۹ میلیون پرونده، وجود دارد.

معاون قوه قضائیه ایران، به ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران، گفت: "معنای این موضوع در یک تحلیل ساده یعنی اینکه به طور میانگین در کشور از هر هشت نفر، یک نفر در قوه‌ قضائیه پرونده دارد."

به گفته آقای علیزاده، این آمار مربوط به غیر از کسانی است که پرونده‌ آنها در هیات‌های تخلفات اداری سازمان‌ها، وزارتخانه‌ها و هیات‌های حل اختلاف کارگری و کارفرمایی و نیز پرونده‌های مالیاتی و کمیسیون ماده‌ ۱۰۰ شهرداری و امثال اینها مطرح هست.

معاون قوه قضائیه ایران همچنین خبر داده است که پرونده‌های هیات‌های تخلفات اداری نسبت به سال قبل ۱۲ درصد افزایش داشته است.

آقای علیزاده گفته است: "در نظام جمهوری اسلامی ایران . . . آیا وجود این همه پرونده و اختلاف واقعا جای تامل و تدبر ندارد؟"

بهمن کشاورز، از وکلای دادگستری در ایران در گفت و گو با بخش فارسی بی بی سی گفت که تعداد پرونده های قضایی در ایران به "شکل بیمارگونه ای" زیاد است.

آقای کشاورز گفت که مقصر زیاد بودن پرونده ها قوه قضائیه نیست و این موضوع بیش از همه متوجه نهادهای نظارتی است تا از وقوع جرم و تشکیل پرونده جلوگیری کنند.

پیش از این رئیس قوه قضائیه ایران از تعداد زیاد پرونده های قضایی در این کشور ابراز نگرانی کرده و گفته بود که این موضوع حکایت از "ناامنی حقوقی" در این کشور دارد.

آقای شاهرودی گفته بود: "فکر می کنیم که با افزایش قاضی و یا افزایش ماموران انتظامی می توانیم جلوی تخلفات و کلاهبرداری ها را بگیریم."

او به تازگی اعلام کرده قصد دارد با تکرار این مساله، حساسیت را نسبت به آن در مسوولان نظام و کارشناسان ایجاد کند.

آقای شاهرودی از ۹ سال پیش که به ریاست قوه قضائیه ایران رسید، دست به تلاش های برای اصلاح قوانین و سازکارهای قضایی زد اما برخی از کارشناسان و حقوقدانان می گویند اصلاحاتی را که آقای شاهرودی در صدد آن بود به دلیل برخورد با موانع حاشیه ای دیگر، که عمدتا در خارج از قوه قضائیه است، با موفقیت همراه نبود.

در حدود یک سال دیگر از دوره پنج ساله دوم ریاست آقای شاهرودی بر قوه قضائیه باقی مانده است.

مطابق آمار رسمی قوه قضائیه ، هنگام آغاز ریاست آقای شاهرودی، تعداد پرونده های قضائی ۴ میلیون فقره بوده اما هم اینک به ۹ میلیون پرونده رسیده است.

ان در حالی است که آقای کشاورز می گوید دوره ریاست آقای هاشمی شاهرودی، نسبت به دوره پیش از آن مثبت بوده است.

حکایت غم انگیز خیابان های تهران و سئول
در این دو شهر

پیش از انقلاب به دنبال مسافرت شهردار وقت تهران به سئول در سال ۱۳۵۴ درجهت همكاري بين دو كشور سنگ بناي دو خيابان بزرگ در پايتخت دو كشور گذاشته شد.خیابانی در تهران با نام سئول و خیابانی در سئول با نام تهران در این قرار داد شهردار سئول آروز می کند این تفاهم باعث گردد تا سئول نیز به مانند تهران شهر پیشرفته ای گردد و این درست در زمانی بوده است که وضعیت اقتصادی مردم کره نابسامان بوده است.نکته جالب آن است که خيابان تهران تنها اسم خارجي در میان خیابان های سئول است
حال با گذشت ۳۳ سال خیابان تهران مبدل به اصلي ترين، زيباترين و گرانقيمت ترين خيابان سئول شده است.دفاترصدها شركت عظيم تجاري ـ صنعتي و دفاتر شرکت های بزرگ بین اللملی از قبیل یاهو و برجهاي بلند اين خيابان كه يك سرمايه گذاري بيش از ۱۰۰ميليارددلاري را به خود جذب كرده است در این خیابان قرار دارد و این در حالی است که خیابان سئول در تهران تنها اتوبانی به خود دیده است
اینک این دو خيابان جلوه معني داري به داستان توسعه یافتگی این دو شهر و کشور بخشيده است. معنایی که برای ما ایرانیان بسیار درد آور و قابل تامل است . و جالب آنکه رویایی کره ای ها برای تبدیل به ایران توسعه یافته با گذشت سی و چند سال برعکس شده است و تبدیل به رویای ایرانیان برای رسیدن به کره شده است
در یک مقایسه تطبیقی سرعت عمل و پیشرفت کره و ایران را در جهت توسعه یافتگی با مشاهده سرنوشت دو خيابان سئول در ايران و خيابان تهران در کره می توان به وضوح ديد.